Miss Hokusai

Zaman: 1814. Yer: Edo, şimdiki adıyla Tokyo.



Dünyanın en kalabalık nüfuslu şehirlerinden biri; köylüler, samuraylar, kasabalılar, tüccarlar, soylular, sanatçılar, fahişeler ve belki de doğaüstü varlıklarla dolu.



Zamanının en yetenekli sanatçılarından biri olan ve artık ellili yaşlarının ortasında olan Tetsuzo, Japonya'nın dört bir yanından müşterileriyle övünüyor ve ev-atölyesinin çöp dolu kaosunda yorulmadan çalışıyor. Günlerini, 180 metrekare genişliğindeki bir kağıda resmedilmiş devasa bir Bodhidharma'dan, minik bir pirinç tanesine resmedilmiş bir çift serçeye kadar, göz kamaştırıcı sanat eserleri yaratarak geçiriyor. Asabi, son derece alaycı, ne paraya ne de iyiliğe tutkusu olmayan Tetsuzo, gerçekten ilgilenmediği her iş için bir servet talep edebilir.



Tetsuzo'nun dört kızından üçüncüsü ve ikinci evliliğinden doğan, açık sözlü 23 yaşındaki O-Ei, babasının yeteneğini ve inatçılığını miras almış ve çoğu zaman onun yerine resim yapardı, ancak adı geçmezdi. Sanatı o kadar güçlü ki bazen başımıza bela açardı. "Biz baba ve kızız; iki fırça ve dört yemek çubuğuyla, sanırım her zaman bir şekilde idare edebiliriz."



On yıllar sonra, Avrupa Tetsuzo'nun muazzam yeteneğini keşfedecekti. En çok, birçok isminden biriyle tanınacaktı: Katsushika Hokusai. Renoir ve van Gogh'u, Monet ve Klimt'i büyüleyecekti.



Ancak bugün çok az kişi, ona hayatı boyunca destek olan ve sanatına büyük katkılarda bulunup adı anılmayan kadının farkında. Bu, Usta Hokusai'nin kızı O-Ei'nin anlatılmamış hikâyesi: Devasa babasının gölgesinde kalmış, özgür ruhlu bir kadının değişen mevsimlerle gelişen canlı bir portresi.